บทที่ 1 ตอนที่1.1

“ซูเยี่ยนหราน เจ้าคิดจะกล่าวสิ่งใดเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่” เสียงเย็นชาของเจ้าหน้าที่กรมอาญาดังขึ้นท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายเหนือเมืองหลวง ซูเยี่ยนหรานคุกเข่าอยู่กลางลานประหารในชุดนักโทษสีขาวที่เปรอะเปื้อนโคลน เส้นผมดำยาวยุ่งเหยิงแนบข้างแก้ม ใบหน้างดงามซีดเซียวจากการถูกจองจำมาหลายวัน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางเงยหน้ามองแท่นสูงเบื้องหน้า ที่นั่นมีบุรุษและสตรีสองคนยืนเคียงข้างกันราวกับคู่หยกสวรรค์ประทาน คนหนึ่งคือฉู่เฉิงอวี่ องค์รัชทายาทผู้เคยเป็นคู่หมั้นของนาง ส่วนอีกคนคือซูหว่านชิง น้องสาวต่างมารดาที่นางเคยคิดว่าอ่อนโยนไร้พิษภัยที่สุด

“พี่หญิง หากท่านยอมรับผิดเสียแต่แรก เรื่องคงไม่มาถึงขั้นนี้หรอกเจ้าค่ะ” ซูหว่านชิงเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาแดงก่ำราวกับกำลังเจ็บปวดแทนพี่สาว ทั้งที่มุมปากซึ่งซ่อนอยู่หลังผ้าเช็ดหน้ากลับยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ซูเยี่ยนหรานเห็นมันชัดเจนและยิ่งรู้สึกว่าน่าขัน เมื่อก่อนนางเคยหลงเชื่อใบหน้าเช่นนี้ เชื่อว่าน้องสาวผู้นี้อ่อนแอและต้องการการปกป้อง จึงยอมให้อีกฝ่ายติดตามไปงานเลี้ยงในวัง ยอมมอบเครื่องประดับและเสื้อผ้าให้ กระทั่งยอมพูดแทนเมื่อซูหว่านชิงทำผิด แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับเป็นหลักฐานเท็จที่ทำให้นางกลายเป็นผู้วางยาฮองเฮา

“รับผิดเรื่องใดหรือ เรื่องที่ข้าไม่ได้ทำ หรือเรื่องที่ข้าโง่จนเลี้ยงงูพิษไว้ข้างกายมาหลายปี” ซูเยี่ยนหรานหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้สีหน้าของซูหว่านชิงแข็งค้างไปชั่วขณะ ผู้คนรอบลานประหารเริ่มกระซิบกระซาบ แต่ซูเยี่ยนหรานไม่สนใจ นางผ่านคืนที่เลวร้ายที่สุดมาแล้ว ผ่านการสอบสวน ผ่านการทรมาน และผ่านวันที่ได้ยินคำตัดสินว่าสกุลซูสมคบคิดก่อกบฏ ความตายที่อยู่ตรงหน้าจึงไม่ได้ทำให้นางกลัวเท่ากับความจริงที่ว่านางเคยมองคนผิด

“ถึงเวลานี้เจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือ” ฉู่เฉิงอวี่ขมวดคิ้วมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาเย็นชา ครั้งหนึ่งเขาเคยจับมือนางต่อหน้าบิดาของทั้งสองฝ่ายและสัญญาว่าเมื่อขึ้นครองตำแหน่ง เขาจะให้นางเป็นชายาเอก แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้น บุรุษผู้นี้กลับเป็นคนแรกที่ยื่นหลักฐานกล่าวโทษสกุลซูต่อหน้าฮ่องเต้

“สำนึกหรือเพคะ หม่อมฉันควรสำนึกที่เคยเชื่อพระองค์มากเกินไปต่างหาก” ซูเยี่ยนหรานจ้องฉู่เฉิงอวี่โดยไม่หลบสายตา ความรู้สึกที่เคยเรียกว่ารักได้ตายไปตั้งแต่วันที่นางเห็นเขาพาซูหว่านชิงเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในฐานะพยาน วันนั้นนางจึงรู้ว่าทั้งสองลอบมีความสัมพันธ์กันมานานเพียงใด

“พี่หญิง อย่ากล่าวกับองค์รัชทายาทเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ พระองค์ทรงพยายามช่วยท่านแล้ว เพียงแต่หลักฐานทุกอย่างชี้มาที่ท่านกับท่านพ่อจริง ๆ” ซูหว่านชิงก้าวออกมาครึ่งก้าว น้ำตาไหลลงมาตามแก้มอย่างงดงามจนผู้คนรอบข้างพากันมองนางด้วยความสงสาร

“หลักฐานที่เจ้าสร้างขึ้นเองน่ะหรือ” ซูเยี่ยนหรานถามกลับทันที ทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดลงเล็กน้อย นางกวาดตามองผู้คนบนแท่นสูงอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่น้องสาว “ตราประทับของท่านพ่ออยู่ในห้องหนังสือซึ่งคนนอกเข้าไม่ได้ แต่เจ้าเข้าออกเรือนใหญ่ได้เสมอ หนังสือลับที่พบในห้องของข้าใช้กระดาษจากร้านจิ่นซิ่ว ร้านที่สาวใช้ของเจ้าไปซื้อกระดาษจำนวนมากก่อนเกิดเรื่องสามวัน และยาพิษที่พบในหีบเครื่องประดับของข้า ก็เป็นยาชนิดเดียวกับที่มารดาของเจ้าเคยให้คนออกไปตามหาก่อนงานเลี้ยงในวังหนึ่งเดือน ข้าพูดผิดตรงไหนหรือไม่ ซูหว่านชิง”

“ท่านกำลังใส่ร้ายข้า!” ซูหว่านชิงรีบเงยหน้า น้ำตายิ่งไหลมากกว่าเดิม ทว่านิ้วมือที่กำผ้าเช็ดหน้ากลับสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“เหตุใดต้องร้อนตัวด้วยเล่า ข้าเพียงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเท่านั้น” ซูเยี่ยนหรานยิ้มเย็น นางรู้ดีว่าต่อให้พูดความจริงในวันนี้ก็ไม่มีผู้ใดหยุดการประหารได้ เพราะผู้พิพากษาคดีถูกซื้อ หลักฐานถูกทำลาย และพยานที่สามารถช่วยสกุลซูต่างหายตัวไปทีละคน ทว่านางต้องการเห็นสีหน้าของซูหว่านชิง ต้องการให้อีกฝ่ายรู้ว่าก่อนตาย นางได้มองเกมทั้งหมดออกแล้ว

“พอได้แล้ว!” ฉู่เฉิงอวี่ตวาดขึ้น สีหน้าของเขามืดครึ้มเมื่อเสียงซุบซิบจากประชาชนดังขึ้นเรื่อย ๆ เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่กรมอาญาให้ดำเนินการตามเวลาโดยไม่ต้องฟังนักโทษกล่าวสิ่งใดอีก

“กลัวหรือเพคะ” ซูเยี่ยนหรานเอียงหน้ามองเขา รอยยิ้มบนริมฝีปากกลับงดงามจนน่าประหลาด “กลัวว่าหากหม่อมฉันพูดต่อ ทุกคนจะเริ่มสงสัยว่าพระองค์ได้อะไรจากการล่มสลายของสกุลซู”

“ซูเยี่ยนหราน!” ฉู่เฉิงอวี่กำมือแน่น ดวงตาปรากฏความโกรธอย่างชัดเจน

“ไม่ต้องเรียกดังถึงเพียงนั้นเพคะ หม่อมฉันยังไม่ตาย” นางตอบอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนเหลือบมองเพชฌฆาตที่กำลังเดินเข้ามาด้านหลัง เสียงโซ่เหล็กที่ข้อเท้าดังเบา ๆ เมื่อนางขยับตัว แม้ร่างกายจะอ่อนแรงจากบาดแผล แต่แผ่นหลังของนางยังตั้งตรงราวกับนางไม่ได้เป็นนักโทษประหาร หากยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร

เมฆดำเคลื่อนตัวปกคลุมท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องดังมาจากที่ไกล ๆ เจ้าหน้าที่กรมอาญาหยิบป้ายคำสั่งประหารขึ้นมา ก่อนเหลือบมองนาฬิกาน้ำ เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาจึงยกมือเตรียมโยนป้ายลงพื้น

“ช้าก่อน!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอกลานประหาร พร้อมเสียงฝีเท้าม้าหลายสิบตัวที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ผู้คนแตกตื่นหลีกทาง ทหารชุดดำจำนวนหนึ่งควบม้าฝ่าสายฝนเข้ามา ธงสีดำปักลายพยัคฆ์เงินสะบัดอยู่เหนือศีรษะ เมื่อเจ้าหน้าที่กรมอาญาเห็นตราบนธง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“นั่น...คนของจวนอ๋องเจ็ด!” ใครบางคนในฝูงชนร้องขึ้น เสียงฮือฮาดังกระจายไปทั่วลานประหาร

ซูเยี่ยนหรานเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ นางเห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าสีดำ เสื้อคลุมสีเข้มพลิ้วไหวตามสายลม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเย็นชาราวกับถูกแกะสลักจากน้ำแข็ง เพียงสายตาของเขากวาดผ่าน ผู้คนรอบข้างก็พร้อมใจกันเงียบลง บุรุษผู้นั้นคือฉู่จิ่งเซวียน อ๋องเจ็ดผู้กุมกำลังทหารชายแดนและเป็นคนที่ไม่ควรปรากฏตัวในเมืองหลวงเวลานี้มากที่สุด

“ถวายบังคมท่านอ๋องเจ็ดพ่ะย่ะค่ะ” เจ้าหน้าที่กรมอาญารีบคุกเข่าลง คนอื่น ๆ ต่างทำตาม แม้แต่ฉู่เฉิงอวี่ก็มีสีหน้าตึงขึ้นเมื่อเห็นพระปิตุลาของตนปรากฏตัว

“ผู้ใดอนุญาตให้ประหารนาง” ฉู่จิ่งเซวียนถามเสียงเรียบ เขาลงจากหลังม้าอย่างสง่างามแล้วเดินตรงเข้ามาโดยไม่สนใจสายตาของผู้คน

“เป็นพระราชโองการพ่ะย่ะค่ะ คดีสกุลซูได้รับการตัดสินแล้ว หลักฐานชัดเจนว่าเสนาบดีซูสมคบคิดก่อกบฏ ส่วนซูเยี่ยนหรานลอบวางยาฮองเฮา กระหม่อมเพียงปฏิบัติตามพระราชโองการ” เจ้าหน้าที่กรมอาญาตอบด้วยเสียงสั่น

บทถัดไป